Sebastian Cool, 25 juli 2011
Rusland , Krasnoyarsk 28°

The real Russia

Hallo iedereen

Hier volgt een verslag over mijn bezoek aan de stad Krasnoyarsk. Krasnoyarsk is de derde grootste stad van Siberie en heeft een slordige 910.000 inwoners, waarvan niemand een andere taal spreekt (inclusief mijn host). De stad is gekend voor zijn architectuur, waarvan niet veel te merken is, en de geboorteplaats van enkele bekende schrijvers. U leest misschien wel tussen de lijntjes een negatieve teneur, wel dan zeg ik, welcome to the real Russia.

Donderdag

Mijn trein vertrekt omstreeks 10u 36, ik hoef niet speciaal vroeg op te staan. De wekker werd verwacht af te lopen om zeven uur, en dat deed hij ook, maar mijn onderbewust zijn besliste dat dat wat te vroeg was en stelde de wekker stiekem opnieuw in zodat ik om half acht wakker werd en een douche nam. De reden dat ik mijn wekker zo vroeg instelde was dat ik op die manier nog wat op mijn blog kon typen. Het verbaasd me elke keer weer hoeveel tijd hierin kruipt. Het is natuurlijk wel steeds leuk om enige tijd na mijn reis te lezen hoe ik het ervaren heb en hoe mijn beeld over Rusland samen met de kennis daarover vorderde. Dit deel van de dag heb ik dan maar over geslaan.
Na het ineen knutselen van mijn rugzak, neem ik een douche en kleed ik me aan. Alles is klaar; rugzak, eten, ikzelf, ... alles behalve mijn host. Die ligt nog te slapen. Vandaag laat ik haar niet zolang slapen als gisteren en klop ik enkele keren op de deur. Ik blijf dit herhalen net zolang tot ik een teken van leven hoor aan de andere kant. Na de eerste tas thee van de dag, vertrekken we. Tijdens de thee was ik al zenuwachtig aan het worden dat ze nog in haar pyama/slaapkleed zat. Na enkele minuten was dit ongerust zijn helemaal niet noodzakelijk geweest, het was immers geen pyama, al leek het daar enorm sterk op.
Met de metro naar het station. Eens in het station nemen we afscheid en kijk ik op het informatiebord naar de treinen. Mijn trein blijkt er niet bij te staan, dan zie ik dat de treinnummer op mijn bestelbon verandert is, gelukkig staat het juist op mijn treinticket. Nog een uurtje wachten, dan maar een koffie denk ik. Ik vraag een gewone koffie wat 80 Roebels kost, en wuif met een briefje van 1000 Roebels naar de barman. Die zegt gewoon neen ik maak geen koffie, kleiner geld. Ok dan maar geen koffie. In de wachtzaal zit ik naast een dakloze en een familie zigeuners die schuinbaar watermeloenen proberen te smokkelen. Als ze daad werkelijk smokkelen waren ze niet zo discreet. Elk familielid heeft wel een of meerdere water-, honingmeloenen bij zich. Recht tegenover mij zit een mongoolse (inwoner van Mongolie!) moeder met haar twee kinderen. Na een goed half uurtje wordt het mij daar wat te druk en begint het lichtjes te ruiken, weliswaar een ondefinieerbare geur. Het kunnen zowel de Mongoolse kindjes zijn als de zatte dakloze als de overrijpe watermeloenen. Tijd om van plaats te veranderen. ik sta aan het informatiebord en enkele minuten later verschijnt het platvorm. Ik ga naar het platvorm, wacht op mijn trein, ga naar mijn wagon, toon mijn ticket + pasport en stap in. Alles verloopt zoals gewoonlijk en het lijkt wel of ik al heel men leven tussen de Trans-Siberische steden pendel. To op het moment dat ik men coupe niet kan vinden. De podrovnika komt binnen in de trein, terwijl ik als een dolle hond naar een wieke koe sta te gapen naar nummer 16 als laatste bed terwijl ik 17 heb, van de andere kant van de trein hoor ik `Sebastian`. Wat een toeval dacht ik, maar neen de podrovnika had het tegen mij, en ze wees me mijn coupe die helemaal vooraan was, nog voor nummer 1. Wat een gedacht om daar een nummer 17 te zetten. Mijn medereisgenoot voor deze 13u durende treinrit was een oudere vrouw die gedurende de hele rit rustig was en niet gesnurkt heeft. Zalig! Of ik niet gesnurkt heb, daar ben ik mij niet van bewust.
Een trein zoals een andere, geslapen, gegeten, geslapen, boek gelezen, en maar hopen dat ik niet naar toilet moet gaan, ...
Mooi op tijd kom ik in Krasnoyarsk aan het is 23u 03 en ik heb iemand warm gemaakt om mij te komen halen en met de auto naar een appartement te brengen. Mijn nieuwe host en de stiefvader staan mij braaf op te wachten. Ik begroet hen en begin vrolijk in het Engels te praten, al snel heb ik door dat ze bitter weinig begrijpen van wat ik zeg. Tijdens de autorit heb ik zo het gevoel dat dit weleens twee lange dagen zouden kunnen worden. Ik geef het, het voordeel van de twijfel. We komen aan aan het appartement, wat vrij klein is om met vijf personen in te wonen. Ik krijg een kamer toegewezen, de stiefvader gaat slapen en mijn host zet koffie, brood, kaas, salami en koekjes klaar op tafel. Echt honger heb ik niet maar drink wat koffie en eet wat koekjes. Ik haar en vraag of het niet stoort of ik nog een douche neem, dat verstond ze al niet zo goed dus nam ik aan dat dit geen probleem was. Na de douche las ik nog wat verder in mijn boek en om een uur probeer ik de slaap te vatten, tevergeefs blijkt. Dit is het slechtste bed waar ik aooit de nacht in doorbracht. Mijn benen komen er ongeveer een 30-40 cm uit, het heeft een zachte banaanvorm, kortom het ligt slecht. Vier uur s`chtends is het laatste uur dat ik op de klok heb gezien.

Sebastian in Rusland bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.be